De Jacobs-pelgrim

De huidige pelgrims naar Santiago hebben vaak niet of nauwelijks binding met de Rooms Katholieke kerk. Eigenlijk zijn het geen pelgrims in de traditionele betekenis van het woord (alhoewel het oorspronkelijke Latijnse woord peregrines “vreemdeling” betekent).

Je komt langs de Jacobspaden nogal een verscheidenheid aan nationaliteiten, leeftijden, opleidingen, beroepen en motieven tegen. De motieven zijn bijvoorbeeld; een sportieve prestatie leveren of een tijdje aan een stressvol bestaan (of een dominante partner) ontsnappen, of boete doening als goed katholiek of dankbaarheid tegenover God betonen of een new-age bestseller nalopen of sint Jacobus vereren of met jezelf in het reine komen, of uitzoeken wie God is of…
Ondanks al die verschillen is het toch frappant dat bij heel veel reizigers, die met een meer “oppervlakkig” motief van huis gingen, het spirituele motief toeneemt, naarmate de reis voortduurt. Hoe vaag die spirituele beleving ook is. En in gesprekken komt het motief vaak aan de orde: ”Hoe kom jij zo gek om dit barre eind te lopen?” Je zult begrijpen dat Santiago-gangers boeiende mensen zijn, die vaak heel wat te vertellen hebben.

De tocht naar Santiago is er één van velen, maar onderscheidt zich door de grote verscheidenheid aan backpackers. De nadruk ligt op het bewandelen of befietsen van het pad; de trail. Men zegt dat de reis zelf het doel is. Dat sluit heel mooi aan bij de woorden van Jezus: “Ik ben de Weg …” Meestal is het zo dat de nadruk toch op het bedevaartsoord zelf ligt. Dat geldt ook voor de andere religies. Boeddhistische – en Hindoeïstische spiritualiteit zijn niet echt verboden terrein voor de buitenstaander, zoals Mekka dat is. Diverse pelgrimsoorden en leermeesters van deze religies hebben een grote aantrekkingskracht op westerse reli-reizigers.
Dat zijn de kruispunten van spirituele en culturele wegen, waar wij graag die ene Weg aanbevelen.